روش اجرا: مطالعه بصورت کوهورت (قبل و بعد) بر روی 54 نفر از کوهنوردان عضو گروههای کوهنوردی دانشگاههای تهران، در طی صعود به قله دماوند در مرداد ماه 1385 انجام شد. در این مطالعه ضمن حضور و همراهی با تیم، پرسشنامه استاندارد اعتماد به نفس Rosenberg قبل و پس از صعود دانشجویان به قله دماوند توسط ایشان تکمیل شد. همچنین پرسشنامه های استاندارد SF-36 و HADS برای بررسی کیفیت زندگی و افسردگی و اضطراب ایشان پر شد.

یافته ها: متوسط میزان اعتماد به نفس کوهنوردان بعد از برنامه صعود به دماوند نسبت به قبل از برنامه بطور معنی داری افزایش یافته بود ((24.78?2.4 vs. 23.67?3.3, P=0.002. این افزایش در کسانی که دچار علائم افسردگی بودند بارزتر بود. افزایش اعتماد به نفس کوهنوردان با جنس، سن، وضعیت تاهل، سابقه فردی یا خانوادگی کوهنوردی، سابقه قبلی ابتلا به بیماری کوهستان و نیز رسیدن به قله در این برنامه رابطه ای نداشت.

نتیجه گیری: این مطالعه نشانگر تاثیر مثبت کوهنوردی (حتی یک برنامه کوهنوردی) بر اعتماد به نفس کوهنوردان بود. تاثیر بیشتر در افراد دارای علائم افسردگی، می تواند بیانگر اهمیت برنامه ریزی جهت حضور این افراد در برنامه های کوهنوردی بویژه در میان دانشجویان باشد.

پیشنهادات: با توجه به نقش اعتماد به نفس در موفقیت افراد در زندگی و نقش ورزش کوهنوردی در افزایش اعتماد به نفس، توصیه می شود برنامه ریزی بیشتری جهت گسترش این ورزش در جامعه صورت گیرد. مطالعات بیشتر و مقایسه ای در این زمینه می تواند مفید باشد. 
این مطالعه توسط دکتر سعید بهاءلو طراحی و اجرا شده و به عنوان اولین مطالعه علمی در این زمینه در جهان در مجله معتبر Wilderness and Environmental Medicine آمریکا چاپ شده است.

برداشت مطالب از وبلاگ:http://koohyaranepars.blogfa.com/